หย่าแล้ว ฉันไม่ใช่ภรรยาของคุณ

ตอนที่1 การขอหย่าที่เจ็บแสบ

"เราหย่ากันเถอะ"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นกลางห้องเพนต์เฮาส์ที่เงียบเสียจนได้ยินเสียงฝนกระทบกระจก

หญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวไม่ได้เงยหน้าทันที

เธอยังคงใช้ช้อนคนชาร้อนในมือช้าๆ ราวกับไม่ได้ยิน

"ฉันพูดกับเธออยู่นะ โจลีน"

กริ๊ง...

ช้อนในมือเธอกระทบขอบแก้วเบาๆ เธอเริ่มฟังเขาแล้ว แม้จะไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองกันก็ตาม

"มันถึงเวลาแล้ว"

'ภานุ สิริ' ผู้เป็นหนึ่งในนักธุรกิจอันดับต้นๆ ของประเทศพูดต่อ ท่าทางของเขาองอาจเสมอเวลาเจรจาธุรกิจ

รวมถึงครั้งนี้ด้วย เขาก็เหมารวมว่ามันคือส่วนหนึ่งของภาระหน้าที่ที่เขาต้องจัดการให้จบ เพราะแบบนั้น น้ำเสียงของเขาคราวนี้จึงออกมาเรียบนิ่งแบบคนที่คิดทุกอย่างมาดีแล้ว

"อีกเดือนฉันจะหมั้นกับพี่สาวเธอ"

มือที่กำลังคนชาหยุดชะงักไปเสี้ยววินาที

แต่ก็แค่นั้น เธอยังเงียบ

ความเงียบนั่นทำให้เขาขมวดคิ้วนิดๆ เพราะตั้งแต่เข้ามาในห้อง คนที่เป็นภรรยาก็ไม่ถามอะไรเลยสักคำ

ไม่แค่นั้นสิ...

โจลีนไม่โวยวาย ไม่ร้องไห้ ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองเขา ราวกับเรื่องที่เขาพูดไม่ได้สำคัญอะไรเลย

"เรื่องของเรามาถึงจุดที่ควรต้องจบแล้ว"

ชายหนุ่มถอดแหวนออกจากนิ้วกลางวางลงบนโต๊ะกระจก

แหวนแต่งงานที่เขาไม่เคยใส่นิ้วนาง

แหวนราคาถูกที่ไม่มีใครรู้ว่ามันมีอยู่

รวมถึงไม่มีใครรู้ว่า เมื่อสามปีก่อน ในวันที่เขาเกือบตายเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ คนในตระกูลบังคับให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงดวงแข็งเพื่อ 'ต่ออายุ'

และผู้หญิงคนนั้นก็คือเธอ ลูกสาวบุญธรรมของคนในตระกูล 'เจริญสุข' ที่ไม่มีใครเคยเห็นค่า

คนในตระกูลนี้ถือว่าเป็นชนชั้นรองที่มีอำนาจน้อยกว่าภานุถึงสองสามเท่า หากว่าลูกสาวคนรองไม่มีดวงหนุนชีวิตเขาไว้ ครอบครัวเขาคงไม่มีทางชายตาแล

ภานุกวาดตามองผู้หญิงตัวเล็กๆ ตรงหน้า ตลอดสามปีที่ผ่านมา โจลีนอยู่ในฐานะภรรยาลับๆ ที่ไม่มีตัวตน และเราสองคนก็ใช่ว่าจะมีสัมพันธ์อันดีอะไรกันมากนัก

ภานุยอมรับว่าเธอเอาใจเก่งเรื่องบนเตียง เขาถูกใจเธอในหลายๆ เรื่อง แต่พอหมดเรื่องใคร่ๆ เขากับเธอก็เหมือนคนแปลกหน้ากัน

สำหรับเธอ...ภานุไม่มั่นใจอะไรหรอกว่าเธอจะมีใจให้เขาไหม

แต่สำหรับเขา เขารู้ดีว่าตัวเองรู้สึกเช่นไรกับเธอ

เพราะแบบนั้น เขาจึงตัดสินใจยุติบทบาทความเป็นสามีภรรยากันตามหน้าที่กับโจลีน เพื่อที่เขาจะได้ทำตามสิ่งที่ตั้งใจไว้ให้มันลุล่วงเสียที

"ฉันจะโอนเงินให้สิบล้าน ถือเป็นค่าชดเชย"

คราวนี้หญิงสาวปล่อยมือจากช้อน เธอเงยหน้าขึ้นเป็นครั้งแรก

ดวงตาคู่นั้นนิ่งมาก นิ่งจนเขาเริ่มรู้สึกแปลกๆ

"สิบล้านเหรอ"

เธอถามเสียงเบา ก่อนหัวเราะในลำคอคล้ายสมเพช

ภานุนิ่งไป เพราะรอยยิ้มบนใบหน้าสวยไม่ได้ดูเศร้าเลยสักนิด

มันเป็นรอยยิ้มเย็นๆ ที่ทำให้บรรยากาศในห้องหนาวลงอย่างประหลาด

"ฉันดูแลคุณมาอย่างดี" เธอพูดช้าๆ ทีละคำ "ยอมอยู่เป็นแค่เงา ยอมเป็นเมียที่ไม่มีตัวตนเพื่อพยุงชีวิตคุณให้ดีขึ้น"

หญิงสาวเอนหลังพิงโซฟา มองเขาด้วยสายตาที่เริ่มเปลี่ยนไป

"แต่พอจะถูกเขี่ยทิ้ง…"

ริมฝีปากหยักสวยโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน

"กลับมีค่าแค่สิบล้านน่ะเหรอคะ"

ภานุเงียบ ตามองคนตรงหน้าราวกับเธอไม่ใช่ภรรยาคนเดิม ที่ผ่านมา นอกจากเรื่องการดูแลเอาใจแล้ว เขาก็ไม่เคยเห็นเธอทำหน้ามาดมั่นแบบนี้

ภาพจำในหัวของเขาคือ...โจลีนเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างเรียบร้อย พูดน้อย และยอมทำตามสามีอย่างว่าง่ายทุกอย่าง

แต่แล้วในตอนที่เขาขอหย่า ภานุกลับได้เห็นอีกมุมหนึ่งที่น่าทึ่ง

"เธอชอบฉันเหรอ ถึงได้ประชด"

เขาถามด้วยความแคลงใจ ในขณะที่คนถูกถามกลับยิ้ม ยิ้มแบบเดิมที่ทำให้เขาอึดอัด

"มีประโยชน์อะไรที่ต้องประชด"

น้ำเสียงนั้นเฉียบขาดประหนึ่งเป็นนักธุรกิจที่เด็ดเดี่ยว

"ในเมื่อคุณขอหย่าเพื่อไปมีความสุข และฉันก็ไม่ได้ผิดอะไรเลย คุณก็ควรให้อะไรกับสิ่งที่ฉันเสียไปอย่างสมน้ำสมเนื้อหน่อยสิคะ"

ยิ่งฟังภานุก็เริ่มสูญเสียความมั่นใจ คำพูดที่เธอเอ่ยออกมาทุกคำ...ฟังดูเหมือนไม่แคร์แม้แต่น้อย มันยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด

"อยากได้เท่าไหร่"

"พันล้านเป็นไง"

!!!